Na terenu je bilo više od igre. Na tom komadu parketa srca su se sudarala, prijateljstvo je bilo jače od bilo koje pobjede, a svaki pas, svaki gol nosio je duh ljudi koji više nisu bili samo saigrači — bili su braća.
Tamo gde se lopta driblala kroz noge, tamo su živjele sjećanja, tuga, radost i ljubav. Tu je srce fudbala kucalo najjače, a svaki trenutak bio je simfonija duše.
Ovo je priča o ekipi koja je ostavila trag koji nikada neće izbledeti, o ljudima koji su voleli više od igre, o prijateljstvu koje preživljava smrt i nastavlja da trči na nebeskom terenu.
Nebojša Mašić, Nikša Ćorović, Željko Opačić, Ozren Kapor, Boro Kovačević, Mirsad Vidjen, Mitar Vukanović, Aleksandar Bratić, Jovo Mišeljić, Ratko Ratković Ranko Popović…… ekipa koja nije samo igrala fudbal. To je bila ekipa koja je živjela fudbal kao život, srce kao teren, prijateljstvo kao neponovljivu čaroliju.
Vođa, legendarni Blažo Šupljeglav, stajao je na čelu ove družine kao stub, čuvajući ne samo taktiku i red, već i dušu svakog igrača. Beno Baraković branio je gol kao da brani sve snove svog tima, a Merim Agić, Gega, donosio je smjelost i smeh koji je grejao čak i u najtežim danima.
Prvi je život izgubio Željko Opačić, tragično odlazeći, ostavljajući prazninu koju nije bilo moguće ispuniti. Njegov odlazak bio je udarac koji je zaboleo sve, ali nije uništio njihov duh. Naredne godine, na turniru u Sportskoj dvorani u Bregovima, ekipa je izašla na teren sa crnim florom oko ruke. Crni cvet nije bio samo znak tuge — bio je znak ljubavi, vjernosti i večnog sjećanja na prijatelja koji više nije mogao trčati pored njih.
A onda je rat odneo Nebojšu Mašića. Tragično, prerano, kao što odlazi sunce iz našeg pogleda. Ali njegova hrabrost, njegovo srce, njegova duša ostali su u svakom pasu, svakom golu, svakom pogledu njegovih saboraca.
A onda je vječnost pozvala i Jova Mišeljića, ljubimca trebinjske publike. Ali on i dalje trči — na nekom nebeskom terenu, sa loptom pod nogama, smije se, širi radost i greje srca svih koji ga pamte.
Svaka utakmica posle toga bila je više od igre. Bila je molitva, pjesma, ponos i tuga istovremeno. Ni bolje ekipe, ni boljih ljudi… fudbal sa dušom. Fudbal sa srcem.
Ovo nije priča o pobjedama ili trofejima. Ovo je priča o prijateljstvu koje preživljava smrt, o ljudima koji postaju legenda, o ekipi koja živi u našim srcima zauvijek.
Kada danas zamislim njihove poteze, osjetim suze i radost, smirenost i bol. Fudbal koji plače, fudbal koji voli, fudbal koji ne umire.
Eh… Bilo jednom u Trebinju
