Hercegovački olimpijac u Parizu davne 1928. godine

14.04.2022. - Атлетика

O njemu se znalo da je jedan od pionira atletike u nas. Da je i učesnik na Olimpijskim igrama 1924. u Parizu kada je Jugoslavija prvi put nastupala i da je atletski reprezentativac koji je ostao veliki ljubitelj atletike do zadnjeg dana.

Pratio je sa podjednakim žarom, kako atletska takmičenja, tako i obične treninge. Trag o njemu je ostao kroz crtice o nastupu na Igrama, rekordima koje je postavljao i klubovima za koje se takmičio kao atletičar, ali i kao fudbaler.

Aleksandar Aleksa Spahić rođen je u Čapljini 1899. godine. Po nekim podacima, prvi je donio fudbalsku loptu u taj hercegovački gradić. Sportom je počeo da se bavi rano, kao dio Sokolske čete u Prebilovcima, odakle mu je bila majka.

Postoji anegdota po kojoj je trinaestogodišnji Aleksa na terenu čapljinskog “Uskoka” bacio koplje mnogo dalje nego što je iko očekivao, a pogotovo Novica Šarić Šop (čapljinski fudbaler) kome je koplje probilo butinu. Ubrzo nakon toga pobjeđuje na takmičenju jugoslovenskih srednjih škola.Trgovačku akademiju (preteča Srednje ekonomske) Aleksa Spahić završio je u Sarajevu. U poslijeratnim godinama i povratkom nekadašnjih sportista sa fronta, ponovo počinje organizovanje Srpskog sportskog kluba koji će 1921. ponijeti ime Slavija.

U ekipi iskusnih fudbalera koji su bili pioniri ovog sporta u BiH, mjesto nalazi i mladi hercehovački atletičar koji je brzinom i snagom nadomjestio tehničke nedostatke. Njegovo ime nalazimo 03.06.1920. među igračima verifikovanim za nastup u toj sezoni. Za tu generaciju nastupali su i Lukač, Jeftanović, Jokanović, Bajer, Gerovac, Kabiljo, Samouković, Šešlija, Delić, Stupar…Uporedo sa fudbalom, trenirao je i atletiku pa se nakon prvih uspjeha, preorijentisao na kraljicu sportova. U atletici je najveće uspjehe postigao za Uskok iz Čapljine, ali nastupao je i za zagrebačke i beogradske atletske klubove BSK, HAŠK i ASK. Pošto je školovanje nastavio u Pragu, tamo je nastupao za njihovu Slaviju.

Takođe, školujući se, takmičio se i za belgijski Racing iz Brisela i Royal Club iz Luxemburga.

Na seniorskim prvenstvima Jugoslavije pobjeđivao je za raličite klubove, ali i u različitim disciplinama. Kao takmičar Srpskog sportskog kluba iz Sarajeva (preteča Slavije), 1920. godine postao je prvi prvak zajedničke države u bacanju kugle sa rezultatom od 11,55 metara. Aleksa Spahić je 1923, gdje kao član matičnog kluba “Uskok” iz Čapljine, pobedio na državnom prvenstvu čak u tri discipline (bacanje kugle, bacanje diska i skok u dalj) te postavlja novi rekord u skoku u dalj skočivši 6,65 metara. U toj disciplini pobjediće i 1926. nastupajući za ASK iz Zagreba, dok je posljednju pobjedu na državnom takmičenju odnio na zalasku karijere braneći boje beogradskog BSK-a 1933. i to u bacanju kugle. Za reprezentaciju Jugoslavije nastupio je 18 puta. A na Balkanskim šampionatima dva puta je osvojio bronzanu medalju u bacanju kugle 1932 (13,10) i 1933 (13,65m). godine.

Na VIII Olimpijskim igrama održanim u Parizu 1924. godine. Spahić je bio jedan od 38 jugoslovenskih sportista i takmičio se u atletskom petoboju. Petoboj je atletska disciplina u kojoj se učesnici takmiče u skoku u dalj, bacanju koplja te trčanju na 200 metara. Nakon ove prve 3 discipline 12 najboljih se takmiči u bacanju diska, da bi na kraju 6 najboljih trčalo trku na 1500 metara. Aleksa Spahić je nakon prve 3 discipline završio kao 24. te nije nastavio dalje takmičenje. Rezultati koje je postigao bili su: skok u dalj 6.32 m (15. u ukupnom poretku), bacanje koplja 31 m (30. mjesto) i trku na 200 metara je istrčao za 25 sekundi (21. mjesto).Lični rekordi: 100 metara – 11,0 sekundi (1925), skok u dalj – 6,80 metara (1925), bacanje kugle – 14,33 metara (1935) i skok u dalj iz mesta – 3,045 metara (1920).Posle završetka Drugog svjetskog rata radio je u AK Crvena zvezda, kada je i jedno vreme bio i podpredsednik kluba. Bio je i član Upravnog odbora ASJ i ASS gde je upravljao i druge funkcije. U jednom mandatu bio je podpredsenik ASJ-a. Bio je nas predstavnik na kalendarskim kongresima IAAF-a. Radio je u Ministarstvu socijalističke politike i Ministarstvu spoljnih poslova u konzularnom odeljenju, a potom u Narodnoj banci do 1960. kada se i penzionisao. Kao penzioner radio je kao prevodilac pošto je govorio engleski, francuski, nemački i češki. Odlikovan Ordenom zasluga za narod sa srebrnim vencem 1971.

Коментари
Издвајамо